şiir
beton ormanda tarla faresi
Hayat yokuşu dizime ağır geliyo’ biliyo’n mu?
22’den geri çelik başlı postal eserleri kaldı
Eklem tutan inat rutinlere döndü,
Biz erişkine, memleket cehenneme
Ruhu yine buluyoruz elbet balkonda bi’ fincanda
Ortak dil ve sohbetin eksiğini telve kapat’cak
Ki daha topuk delen taşlar anılacak
Kimi cebimizden düşmüş, kimi her zamanki elden fırlamış.
Velhasıl, buralar hala aynı aslında
Yener abi küfretmeden vites atamıyor,
Tırnak tırnak delik deşik en öpülesi avuçlar,
Ve damalar kükürt, asit, çay dolu
Da işte, nası’ çıkaracaksın huyu çıkmayan candan?
27 yıldır deniyorlar, deniyorum
“Hiç olmasa mıydım?” diyorum,
Fikrim kayıyor.
Babamın inadı inat sevgisi, anamın gözü kör neşesi,
Abimin, ablamın büyümüş de küçülmüş bana bakan suratları,
Toprağın en püründen süzülüp gelen dostlarım;
Asosyaller, dahiler, garipler,
Umarı kendi gönlüne sığamayan kardeşler,
Sen;
Utanıyorum.